Het begint voor steeds meer mensen te voelen alsof Nederland langzaam verandert in één groot opvangcentrum. Terwijl woningzoekenden hier soms tien jaar wachten en jongeren noodgedwongen tot hun dertigste thuis blijven wonen, worden er ondertussen hotelkamers geregeld voor asielzoekers. Voor wie al jaren netjes meedraait in de samenleving voelt dat niet alleen krom — het voelt oneerlijk. De woningnood is geen theorie meer, maar dagelijkse realiteit aan de keukentafel.
Zelfs vanuit Den Haag klinkt inmiddels alarm. Zo waarschuwde Mona Keijzer dat ons land dit niet volhoudt en dat de druk op de asielketen blijft oplopen. In plaatsen als Ter Apel zien we wat er gebeurt als grenzen ontbreken: noodmaatregelen stapelen zich op en de lokale draagkracht raakt uitgeput. Dat is geen incident meer, maar een patroon.
Juist daarom verdienen dorpen en steden bestuurders met ruggengraat — wethouders die durven zeggen: tot hier en niet verder. Niet wegkijken, niet doorschuiven, maar opkomen voor hun eigen inwoners. Want bestuur begint bij beschermen wat je hebt.
Genoeg is genoeg. Stem 18 maart tegen een AZC. Stem Onafhankelijk Uit Geest, lijst 7.
Over de auteur
