In Epe zien we opnieuw hoe afspraken met het Centraal Orgaan opvang asielzoekers in de praktijk weinig waard blijken. Een COA-hotel dat leeg zou gaan, blijft gewoon in gebruik. De gemeente moet nu zelfs dreigen met dwangsommen om beweging te krijgen. Dat zegt alles.
En toch denkt men hier dat het anders zal lopen. Dat je via een bestuursovereenkomst alles netjes kunt vastleggen en afdwingen. Maar de realiteit is simpel: zulke afspraken zijn vaak niet of nauwelijks juridisch hard te maken. Als het erop aankomt, staat de gemeente met lege handen.
Wat betekent dat voor ons? Als wij straks een COA-locatie krijgen, is er geen enkele garantie dat ‘tijdelijk’ ook echt tijdelijk is. Beloftes vervagen, termijnen schuiven op, en voor je het weet zit je vast aan een situatie waar geen grip meer op is.
Het voorbeeld uit Epe laat zien dat dit geen incident is, maar een patroon. Besturen is vooruitzien. En wie dit soort signalen negeert, neemt bewust risico’s met de leefbaarheid van het dorp en de veiligheid van onze kinderen.
De vraag is dan ook: waarom zouden wij vertrouwen op afspraken die elders keer op keer niet worden nagekomen? Waarom gaat dit college überhaupt met het onbetrouwbare COA in zee?
Over de auteur
