Een dorp leeft niet van stenen, maar van mensen. Van gezinnen, verenigingen, vrijwilligers, ondernemers en jongeren die hier opgroeien en blijven. Maar wat gebeurt er als die volgende generatie langzaam verdwijnt?
Dan verdwijnt ook de ziel van het dorp.
Leefbaarheid gaat namelijk over veel meer dan alleen wonen. Het gaat over een voetbalclub die genoeg leden heeft, een basketbalvereniging die voldoende vrijwilligers heeft, een dorpsfeest dat blijft bestaan, winkels die open kunnen blijven en buren die elkaar kennen. Het gaat over een gemeenschap die voor elkaar klaarstaat.
Als jongeren geen plek meer vinden in Uitgeest, ontstaat er langzaam maar zeker een dorp uit balans. Vergrijzing neemt toe, voorzieningen komen onder druk te staan en de samenhang verdwijnt. Dat zie je niet van de ene op de andere dag, maar het begint wel ergens.
Daarom moeten we verder kijken dan alleen cijfers en plannen. De vraag is simpel: wat voor dorp willen we zijn?
Een dorp waar je opgroeit en weg moet? Of een dorp waar je kunt blijven, terugkomt en samen verder bouwt?
Want uiteindelijk geldt een ding: zonder nieuwe generaties is er geen toekomst. En zonder toekomst is er geen leefbaar Uitgeest meer.
Over de auteur
