Dit is de keiharde realiteit. Jongeren van in de dertig die nog steeds thuis wonen. Geen eigen plek, geen toekomst, geen perspectief.
Ik sprak een man van 33 jaar. Werkt, doet alles goed, wacht al jaren. Eindelijk kans op een sociale huurwoning… en weer gaat hij aan zijn neus voorbij. Waarom? Omdat een statushouder voorgaat.
En zo zijn er velen.
Dit is de verloren generatie. Jongeren die niets verkeerd doen, maar structureel achteraan worden gezet. Probeer op je 33ste maar eens een relatie op te bouwen terwijl je nog bij je ouders woont. Dat is geen leven, dat is overleven.
En ondertussen? In Uitgeest komt er een AZC bij. Dat betekent nog meer druk op de woningmarkt. Want na een verblijfsstatus volgt een woning. En daarna weer de volgende. En weer de volgende. En zo gaat elke weer die groep statushouders voor.
En ja, er wordt gezegd: “het is maar een klein percentage op de totale huurmarkt.” Vertel dat maar aan al die jongeren die al jaren wachten en steeds opnieuw worden gepasseerd.
Dit beleid is niet eerlijk. Het is ook niet uit te leggen. En het is vooral niet vol te houden.
Eerst onze eigen kinderen. Punt.
Over de auteur
