Je zou het je bijna afvragen. In Nederland lijkt het soms alsof een deel van de samenleving bewust wegkijkt voor problemen die gewoon zichtbaar zijn. Incidenten rond asielopvang, overlast en criminaliteit worden benoemd, maar vervolgens direct gebagatelliseerd. “Ze zijn niet allemaal zo,” klinkt het dan. En ja, dat klopt. Maar dat mag nooit een reden zijn om problemen te ontkennen.
De kern van het probleem ligt hoger. Het is het falende beleid vanuit Den Haag. De overheid slaagt er onvoldoende in om mensen die asiel aanvragen goed en zorgvuldig te screenen. Terwijl procedures lopen, worden mensen al in dorpen en wijken geplaatst. Daarmee worden risico’s doorgeschoven naar gemeenten en inwoners, die vervolgens met de gevolgen moeten omgaan.
En laten we eerlijk zijn: het hoeft maar om een klein percentage te gaan dat zich misdraagt. Eén incident kan al genoeg zijn om onrust, angst en onveiligheid te veroorzaken. Dan staan de poppetjes inderdaad al snel te dansen.
Wegkijken helpt niet. Problemen bagatelliseren helpt niet. Wat nodig is, is eerlijkheid en verantwoordelijkheid. Zowel in Den Haag als lokaal. Want naïviteit is misschien geen ziekte, maar het werkt wel degelijk als een gif voor een samenleving die problemen niet durft te benoemen.
Over de auteur
